حکایت ارز 4,200 تومانی:

1- ارز دولتی 4200 تومان نبود 3800 بود و صرفا به کالاهای خاصی (اساسی, دارو و غیره…) تعلق می گرفت.

2- بغیر از آن تمام واردکنندگان و صادر کنندگان با ارز آزاد کار می کردند که تا آخرین روزهای قبل از آن یوم الخاص! حدودا 5500 تومان بود (گفتم حدودا خیلی گیر ندید. اینکه دقیقا چقدر بود اینجا موضوع اصلی نیست). هیچ مشکلی هم نبود. صرافها هم از این سفره نان می خوردند. کار خلق الله هم انجام می گرفت.

3- مشکل از آنجا شروع شد که بدلایلی (دلایل مربوطه جای صحبت دارد) نرخ ارز در بازار شروع به بالا رفتن کرد شدید!

4- دولت در قالب یک قهرمان اقدام نمود و نرخ ارز را تثبیت نمود 4200 تومان+ تعهد برای تامین این نوع ارز برای همه مصارف. بروید و حالش رو ببرید. هر کی هر چی ارز می خواد بیاد تحویل بگیره 4200

5- بعدش معلوم شد دولت برای تامین همه ارزهای مورد نیاز منابع لازم دارد. خوب پاسخ معلومه: صادر کنندگان هم باید ارز خود را با همان نرخ وارد گود کنند.

6- عطش واردات بالا گرفت. (وارد کنندگان معمول قبلی= بی گناهان+ وارد کنندگان جدیدالهوس که قبلی ها هم چوب اینها را خوردند)

7- صادر کنندگان محترم زورشان بالاتر و سبیل شان کلفت تر از دولت بود, بند 5 فوق عملی نشد. بگذریم که آنها حقوقی دارند ولی همانها هم دارند از منابع انرژی تقریبا مفت این مملکت در تولیدشان استفاده می برند. بهر حال همان موضوع سبیل و یا ضعف دولت….

8- دولت در تعهد بند 4 بمرور دبه درآورد: اولا ارز فقط به نیازهای قانونی تعلق می گیرد (تا اینجا حق می دهیم)-موثر نیفتاد- دوما دسته بندی کالاهای وارداتی به سه اولویت- موثر نیفتاد- سوما زدن سر و ته نیازهای ارزی مسافرین, بیماران, دانشجویان و…-موثر نیفتاد- چهارما رو کردن لیست های ارز بگیران- موثر نیفتاد- پنجما توقف تخصیص ارز حتی برای گروه های کالایی با اولویت و جدید ترین خبر هم اینکه ثبت سفارش ها باید به تایید وزارت خانه های مربوطه هم برسد….

9- قصه ما به سر نرسید, کلاغه هم به خونه ش نرسید. ادامه دارد….